Bazı insanlar hayatımızdan geçip gitmez. Bıraktıkları sıcaklıkla, bir tebessüm gibi kalırlar. Vedat öğretmen de öyle insanlardan biriydi. Sevecendi, içtendi, dost canlısıydı. Emekli bir öğretmendi ama öğretmenliğin o sıcak tarafı ondan hiç eksilmemişti. Sağlık sorunları vardı; yine de hayata küsmeyi değil, insanlarla sohbet etmeyi, dostluklarını korumayı seçmişti. Bizim dostluğumuz da alışılmış bir başlangıçla doğmamıştı. Bir tartışmayla başlamıştı. Ama bazı tartışmalar insanları uzaklaştırmaz; aksine birbirine yaklaştırır. Zamanla o tartışmanın yerini samimi sohbetler aldı. Birlikte geçirilen zamanlar, paylaşılan sözler ve tatlı atışmalar… Ben ona bazen “Vedo” derdim. O da buna kızar gibi yapardı. Ama onun kızgınlığı saman alevi gibiydi; kısa sürerdi. Birkaç dakika sonra yine aynı gülümseme, aynı sıcak sohbet başlardı. Bazen Hacivat ile Karagöz gibi atışırdık. Ama o atışmaların sonunda hep dostluk kazanırdı. Vedat öğretmen heyecanlıydı, samimiydi, dost canlısıydı. İnsanlarla konuşmayı, sohbet etmeyi severdi. Yanına gittiğinizde kendinizi yabancı hissetmezdiniz. Bir anı daha var ki, şimdi düşündükçe içimde ayrı bir hüzün bırakıyor. “Türkülerle Son Gün” adlı kısa filmimizde, kafede karşılaşan Ayhan’ın arkadaşı rolünü oynamasını teklif etmiştim. Bir hatıra olsun istemiştim.Sağlık durumunun pek iyi olmadığını söylemişti ama yine de gelebilirse oynamak istediğini ifade etmişti. İçindeki o heyecanı hâlâ hatırlıyorum. Sonra öğrendim ki hastalığı ağırlaşmış… Bir ayı aşkın süre hastanede kalmış ve ardından aramızdan ayrılmış. Şimdi o teklif ettiğim küçük rol, benim için çok daha büyük bir hatıraya dönüştü. Bugün geriye dönüp baktığımda, o sohbetlerin değerini daha iyi anlıyorum. İnsan bazı dostlukların kıymetini, onları kaybettiği gün daha derinden hissediyor. Vedat öğretmen artık aramızda değil. Ama onunla paylaştığımız o güzel anılar, o sıcak sohbetler, o samimi dostluk içimizde yaşamaya devam edecek. Bazı insanlar bu dünyadan sessizce gider. Ama bıraktıkları hatıralar, insanın kalbinde konuşmaya devam eder. Sen de öyle oldun Vedat öğretmen. Belki artık birlikte o tatlı atışmaları yapamayacağız, belki sana “Vedo” deyip kızdıramayacağım. Ama bil ki dostluğun, o içten gülüşün ve güzel sohbetlerin bizim hafızamızda hep canlı kalacak. Ruhun şad olsun Vedat öğretmen… Dostluğunla hayatımıza dokundun. Seni unutmayacağız. Cengiz Çetik