Ahh, şu canım papatyalara destanlar yazılsa az kalır!.. İki yıl önce Karacadağ'dan toplayıp gelmiştim onları. Vurgunu olduğum asmanın altına ektim. İlk başlarda ölür gibi oldular ama yine de bir tohum olur umuduyla bekledim. Ve oldu; bakın hem de nasıl muhteşem oldular! Kimi uslu, kimisi yaramaz... Bazıları parmaklıklardan aşıyor. Ah benim söz dinlemez canım papatyalarım; nasılda ihtiyacım olduğu anda açtınız. Meğer ne kadar ihtiyacım varmış bu güzelliğe bakmaya ve düşünmeye... Ah canım papatyalarım, meftunum size. Her sabah onlara takılıyor gözüm; busesiz ve şükürsüz geçmek ne mümkün? Hele bir de öğleye doğru güneşi görünce bütün kafaların "buradayım" demesi yok mu? Işığa pervane kelebekler misali! Beyaz yerlerini tamamen beyaz sanırdım, meğer sarıyla birleşen yerleri sarıymış; dokunduğundan renk almış! Bir türkü açıyorsun yanlarına, az bir rüzgârı da görsünler hele, nasıl da eşlik ediyorlar... Görseniz inanmazsınız! Canım papatyalar... Kimisi tomurcukta açmayı bekliyor, kimi açmış solmayı. Biliyorlar ki zamanları var; elbet solacaklar, elbet gidecekler... Sahi konuşmuyorlar mı bu papatyalar, yoksa bana mı öyle geliyor? Bir tanesini bile koparmaya kıyamadım ama "solacaklar" elbet. Kuruyup çöp olduklarında, bugün dans ettikleri o rüzgârda yarın tamamen yok olduklarında kim bilir nasıl özleyeceğim... Fotoğraflarına bakıp avunacağım, dua ile baharı bekleyeceğim yine. Kavuşamasak bile hep bekleyeceğim baharı umutla. Gitmez dediklerimiz gidecek elbet, kalanlar da gidenlerine kavuşacak elbet... Canım papatyaların en güzel yerleri, o sapsarı yerleri. En güzel yerlerinden tohum olup geri gelecekler; bir taneyken yüz tane olup gelecekler. Ah canım papatyalar; sizin ömrünüz mü kısa, yoksa bizim mi? Siz mi güzelsiniz, yoksa biz mi? Sizin güzelliğiniz sarıda, beyazda da... Bizim güzelliğimiz neyde saklı? Suadiye Çetik Saltan