Bir milletin dinmeyen özlemi, bir öğretmenin Başöğretmenine seslenişi… Yarın 10 Kasım… Yine saatler dokuzu beş geçeyi gösterecek. Sirenler çalacak, sokaklar susacak, hayat iki dakikalığına duracak. Kimi başını öne eğecek, kimi gözyaşlarını saklamaya çalışacak. Kimi yüreğindeki özlemi bir çiçeğe, kimi birkaç sözcüğe sığdıracak. Bir millet, yıllar önce sonsuzluğa uğurladığı büyük önderini aynı hüzünle anacak. Ama ben bu kez yalnızca özlemimi anlatmak istemiyorum Atam. İçimde yıllardır büyüyen sevgiyi, minneti ve susturamadığım soruları da paylaşmak istiyorum. Çünkü bazı ayrılıklar vardır, üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin insan alışamaz. Bazı insanlar vardır, bir ömre sığmazlar. Yaşadıkları çağın sınırlarını aşar, kendilerinden sonra doğacak milyonlarca insanın yüreğinde yaşamaya devam ederler. Sen de öylesin Atam… Seni hiç görmedim. Elini sıkmadım. Gözlerinin içine bakamadım. Bir kez olsun karşında durup sana teşekkür edemedim. Ama seni tanıdım. Bir milletin küllerinden yeniden doğuşunda, umudun tükendiği yerde yükselen cesarette, bağımsızlık uğruna verilen mücadelede tanıdım. Bir çocuğun okuma sevinciyle parlayan gözlerinde, bir kadının özgürce yürüdüğü yolda, bir insanın korkmadan düşündüğü her anda tanıdım. Ve seni hiç görmeden sevdim. Çünkü bazı sevgiler tanışmayı gerektirmez. Bazı özlemler, hiç kavuşulmamış insanlara duyulur. Bazı insanlar ise toprağa değil, bir milletin yüreğine emanet edilir. Sen bizim yüreğimize emanet edilen en büyük değerlerimizdensin Atam. Ben bir öğretmenim. Sen benim Başöğretmenimsin. Her sabah sınıfımın kapısını açarken, sıralarında geleceğe umutla bakan çocukları gördüğümde senin düşlediğin Türkiye'yi hatırlıyorum. Bir çocuk ilk sözcüğünü okuduğunda, bir diğeri merakla elini kaldırdığında, bir başkası düşüncesini korkmadan söylediğinde… İşte o anlarda senin açtığın aydınlık yolun ne kadar değerli olduğunu yeniden anlıyorum. Sen bize yalnızca bir vatan bırakmadın. O vatanın üzerinde özgürce yaşayabilmenin onurunu bıraktın. Yalnızca Cumhuriyet'i kurmadın. Bir milletin kendi geleceğini belirleyebilmesinin yolunu açtın. Yalnızca savaş meydanlarında zafer kazanmadın. Cehalete karşı bilimi, karanlığa karşı aydınlığı, umutsuzluğa karşı inancı savundun. Ve bütün bunları kendin için değil, senden sonra gelecek kuşaklar için yaptın. Bazen düşünüyorum Atam… Bir insan, hiç tanımayacağı çocukların geleceğini nasıl böylesine sevebilir? Kendi ömrünü bir milletin yarınlarına nasıl adayabilir? Nasıl olur da aradan geçen onca yıla rağmen milyonlarca yürekte aynı sevgiyle yaşayabilir? Sonra anlıyorum. Büyüklük, yalnızca yaşarken yaptıklarınla değil, senden sonra insanların yaşamında bıraktığın ışıkla da ölçülür. Ama Atam… Sana duyduğum sevginin yanında, içimde büyüyen bir hüzün de var. Cumhuriyet'in değerlerinin yeterince anlaşılmadığını, bilimin sesinin duyulmadığını, insanların birbirine sevgisini ve saygısını yitirdiğini gördüğümde yokluğunu daha derinden hissediyorum. Ve kendi kendime soruyorum: Sen böylesine büyük bir emaneti bizlere bırakmışken, biz onu ne kadar koruyabildik? Sen çocukların geleceğine umut ekerken, biz o umutları ne kadar büyütebildik? Sen aklı ve bilimi yol gösterici kılarken, biz onların ışığından ne kadar yararlanabildik? Ve en önemlisi… Seni böylesine çok sevdiğimizi söylerken, düşüncelerini yaşamımıza ne kadar taşıyabildik? Bu soruları yalnızca başkalarına sormuyorum Atam. Kendime de soruyorum. Çünkü seni sevmek, yalnızca güzel sözler söylemek değildir. Bir fotoğrafının önünde saygıyla eğilmek, bir günlüğüne yakamıza siyah kurdele takmak, saat dokuzu beş geçe gözyaşı dökmek elbette değerlidir. Ama yeterli midir? Ertesi gün her şeyi unutup yaşamımıza hiçbir şey olmamış gibi devam ediyorsak, o iki dakikalık saygı duruşunun anlamını ne kadar yaşatabiliyoruz? Atatürk'ü sevmek, onun düşüncelerini anlamaya çalışmaktır. Cumhuriyet'e sahip çıkmaktır. Bir çocuğun eğitim hakkını, bir kadının özgürlüğünü, bir insanın düşüncesini savunabilmektir. Bilimin aydınlığından ayrılmamaktır. Ve gerektiğinde doğru bildiğini söyleyebilecek cesareti gösterebilmektir. Çünkü bir insanı gerçekten sevmek, onun bize bıraktığı değerlere de sahip çıkabilmektir. Yarın 10 Kasım… Yine bir millet susacak. Ama isterim ki bu kez yalnızca dudaklarımız değil, içimizdeki bencilliklerimiz de sussun. Bir anlığına çıkarlarımızı, kırgınlıklarımızı, birbirimize duyduğumuz öfkeyi bir kenara bırakalım. Ve vicdanımız konuşsun. Kendimize soralım: Biz bu Cumhuriyet'in değerini gerçekten biliyor muyuz? Biz gelecek kuşaklara nasıl bir ülke bırakıyoruz? Biz, bize bırakılan emanete ne kadar layık olabiliyoruz? Bu soruların yanıtını başkalarından beklemeyelim. Herkes önce kendi yüreğine baksın. Çünkü bazen insanın duyabileceği en ağır ses, kendi vicdanının sessizliğinden yükselir. İşte bu yüzden… Rahat uyu demeyeceğim Atam… Bu sözüm sana duyduğum sevgiden bir eksilme değil. Tam tersine, sana duyduğum sevginin ve bıraktığın emanete karşı hissettiğim sorumluluğun bir ifadesi. Sen üzerine düşeni yaptın Atam. Bir milletin kaderini değiştirdin. Bağımsız bir vatan, Cumhuriyet ve aydınlık bir gelecek bıraktın. Şimdi asıl bizim uyanık kalmamız gerekiyor. Cumhuriyet'in değerlerini korumak, çocukların yarınlarını karanlığa bırakmamak, aklın, bilimin ve insan onurunun yanında durabilmek için… Ben bir öğretmen olarak, öğrencilerimin gözlerindeki ışığı koruyabildiğim sürece senin yolunda yürümeye çalışacağım. Bir yazar olarak kalemimle, bir şair olarak sözcüklerimle, bir yurttaş olarak vicdanımla… Bana düşen sorumluluğu unutmamaya çalışacağım. Yarın saat dokuzu beş geçe zaman iki dakikalığına duracak Atam. Ama senin açtığın yolda yürüyenlerin zamanı durmamalı. Çünkü sen yalnızca geçmişimizin büyük bir hatırası değilsin. Sen geleceğimize uzanan, hiç sönmemesi gereken bir ışıksın. Ve biliyorum ki bir gün bizim sesimiz de susacak. Ama bir çocuk daha özgürce düşünebildiği, bir öğretmen daha öğrencilerine bilimin ışığını taşıdığı, bir insan daha Cumhuriyet'in değerini bildiği sürece senin düşüncelerin yaşamaya devam edecek. Seni sonsuz özlem, minnet, saygı ve hiç eksilmeyen sevgimle anıyorum Başöğretmenim. Sen üzerine düşeni yaptın Atam… Şimdi sıra bizde. Cengiz Çetik Öğretmen – Şair – Yazar 9 Kasım 2026