Rivayet bu ya…
Eski zamanlarda, hayatın anlamını bulmaya kafayı takmış bir adam varmış.
Yıllarca düşünmüş, araştırmış, insanlara sormuş. Kimi “Mutluluk”, kimi “Sevgi”, kimi “Para”, kimi “Başarı”, kimi de “Savaşmak” demiş. Ama hiçbir cevap onu tatmin etmemiş.
Çünkü onun aradığı tek bir cevap varmış:
“Hayatın gerçekten anlamı nedir?”
Sonunda ona, uzaklarda yaşayan bilge bir adamdan söz etmişler.
“Bu sorunun cevabını gerçekten öğrenmek istiyorsan, git onu bul. Belki aradığın cevap ondadır.”
Adam düşmüş yollara. Günlerce yürümüş ve sonunda bilgenin yanına ulaşmış.
“Üstadım,” demiş. “Yıllardır hayatın anlamını arıyorum. Bana bunun cevabını sizin bildiğinizi söylediler. Bana yardım edin.”
Bilge, adamın gerçekten arayış içinde olduğunu anlamış ve adamın eline bir kaşık vermiş.
“Şu tabaktan bir kaşık zeytinyağı al. Bahçede biraz dolaş. Ama dikkat et; kaşıktaki yağdan tek bir damla bile dökülmesin. Sonra yanıma gel.”
Adam söyleneni yapmış. Gözünü yalnızca kaşıktan ayırmadan bahçeyi dolaşmış ve geri dönmüş.
Bilge sormuş:
“Kaşıktaki yağa ne oldu?”
“Tek bir damla bile dökülmedi.”
“Peki bahçede ne gördün?”
Adam şaşırmış.
“Hiçbir şey görmedim.”
Bilge gülümsemiş:
“Şimdi tekrar çık. Bu kez kaşığa değil, bahçeye bak. Çiçekleri, gülleri, ağaçları, meyveleri, kuşları ve gökyüzünü gör. Sonra yanıma gel.”
Adam yeniden bahçeye çıkmış.
Bu kez gözlerini kaşıktan kaldırmış ve bahçenin güzelliğini fark etmiş. Çiçekler, güller, meyveler, kuşların sesi ve ağaçların gölgesi…
Geri döndüğünde hayranlıkla:
“Üstadım, ne kadar güzel bir bahçeniz varmış!” demiş.
Bilge şöyle cevap vermiş:
“İşte hayatın anlamı da burada saklı. İnsan, elindekini korumaya çalışırken hayatın geri kalanını görmeyi unutmamalı.”
Üstadın dediğinden anlıyoruz ki;
Hayatta hepimizin elinde bir “kaşık” vardır.
Kimi için bu bir sevgili, kimi için bir anne, baba, kardeş, kimi için herhangi bir sevdiği insan, bir iş, bir hayal, bir hedef, bir sorumluluk ya da büyük bir derttir.
Bunların hepsi değerlidir. Fakat insan, hayatını yalnızca elindeki tek şeye bağlarsa, etrafındaki diğer güzellikleri fark edemez.
Sevdiği insanı kaybetmemek için kendini kaybedebilir. Bir hedefe ulaşmak uğruna bugününü tüketebilir. Bir derde öylesine dalabilir ki, hayatın hâlâ devam ettiğini unutabilir.
Oysa hayat, yalnızca sahip olduklarımızdan değil, fark edebildiklerimizden de oluşur.
Sev ama kendini kaybetme. Bağlan ama hayatı unutma. Bir insanı çok sev ama onun uğruna dünyadaki diğer güzelliklere gözlerini kapatma.
Çünkü gerçek sevgi insanın dünyasını küçültmez; ona yeni anlamlar katar.
Hayatın dengesi belki de tam olarak budur:
Elindeki kaşıktaki yağı dökmeden, bahçedeki gülleri görebilmek.
Hayat her zaman istediğimiz gibi gitmeyebilir. Bazen elimizde yalnızca küçük bir kaşık ve taşıdığımız ağır bir sorumluluk kalabilir.
Ama bakış açımızı değiştirebildiğimiz sürece, hayatın içinde görebileceğimiz binlerce güzellik vardır.
Çünkü bazen hayatın anlamı, aradığımız büyük cevaplarda değil; gözümüzün önünde olup da fark etmediğimiz küçük güzelliklerdedir.